Odszedł. Mój najlepszy, najukochańszy przyjaciel. Straciłam go. Był mi bratem, synem, najwspanialszym kumplem. Jedynym kotem w swoim rodzaju. Niezwykłym. Z postawy i zachowania król. Piast. Wystarczy tylko spojrzeć na ostatnie zdjęcie...

Ktoś podniósł moje życie na dużą wysokość, przekręcił do góry nogami i zrzucił. W przepaść.

Nie wiem już, co mam robić. Czuję pustkę. Mam ranę w sercu, która nieszybko się zagoi. Usycham. Z tęsknoty, żalu i rozpaczy. Nikt, absolutnie nikt mnie nie zrozumie, chyba, że przeżył to samo.

Białaczka = niewydolność nerek.

Nie mówcie, ze to tylko kot. Bo to nie był "tylko kot". To Lucuś. Jest, był i będzie. Jeden, jedyny. Żadnego innego zwierzaka nie pokocham już tak mocno. Już nie zobaczę ani lucusiowego noska, bursztynowych ocząt, nie usłyszę jego, odkąd został kastratem, zbyt głośnego mruczenia, nie przytulę się już do jego miękkiego, długiego futerka.
Ale przynajmniej nic go już nie boli. Bo skonał w męczarniach. Nic go nie boli, jest szczęśliwy, tak jak był za życia. Żadne zwierzę nie było tak uwielbiane i rozpieszczane. Rodzina cierpi tak samo jak ja. Wszyscy płaczą. No bo jak się teraz pozbierać?

Nie mówicie "przykro mi". Nie znoszę słowa "przykro". Jak nie wiecie co powiedzieć, to nic nie mówcie.
Przez długi czas nie będę pisać, dodawać ani, zapewne, się odzywać.
Muszę odpocząć.

Szczęśliwego Nowego Roku! I nie mówcie "nawzajem", bo dla mnie ten rok nie będzie miły. A z pewnością nie pierwsza jego część.


-


I've lost Him. Lost my best Friend. My Kitty. My Lucius.
It's impossible to express what and how I feel. Specially in foreign language.
I feel... nothing and everything. Painful sorrow and loneliness. Emptiness.
Lack of words.

It was the leukaemia = renal failure.



Requiem aeternam dona ei,
Domine: et lux perpetua luceat ei...



... Ma tam łąki pełne fiołków. Uwielbiał tarzać się we fiołkach.
I ja kiedyś go zobaczę. Mam nadzieję.